Emigreren Naar Engeland

Last Updated on Saturday, 28 March 2009 18:42 Written by Administrator Monday, 23 February 2009 18:51

Naar schatting zijn de afgelopen vijf jaar circa 10.000 Nederlandse Somaliërs vertrokken naar Engeland en dan met name naar Birmingham, Leicester, Bristol en Londen.

Redenen van migreren uit Nederland wijzen grofweg in een tweetal richtingen: economisch-sociaal-maatschappelijke deelname en cultuur-religieuze mogelijkheden.

Een aanzienlijk aantal van de Somalische groep ervaart op beide dimensies een dusdanige dwang, begrenzing, en beperkte vrijheid in Nederland dat zij verhuisden naar Groot-Brittannië. De problemen en moeilijkheden waarmee de Somalische groep in Nederland te maken heeft, houden niet alleen verband met hun culturele bagage, vluchtgeschiedenis, traumatische ervaringen en het verwerkingsproces, maar ook de sociale, economische en culturele veranderingen in de nieuwe samenleving (de sociale context variabelen) hebben enorme invloed op de situatie van Somaliërs in Nederland.

Plannen voor retourmigratie naar Nederland zijn er nauwelijks bij de volwassen respondenten. Maar kinderen en jongeren die niet kunnen aarden in de islamitisch georiënteerde wijk waar het gezin nu woont in Engeland, willen vrijwel zonder uitzondering terug naar Nederland dat zij als hun vaderland zien.

Gesteld kan worden dat men het beklimmen van de economisch-sociaalmaatschappelijke Nederlandse ladder als zeer beperkt ervaart voor allochtonen, en de restricties en consequenties, o.a. op financieel gebied, hiervan veelvuldig ondervindt op diverse terreinen, zowel op gemeenschaps- als op gezinsniveau.

Op het gebied van mogelijkheden voor arbeidsparticipatie en educatiemogelijkheden in Nederland ervaren met name Somalische mannen, die relatief hoog waren opgeleid in Somalië, een teleurstelling.

Het Nederlandse allochtonenbeleid is volgens velen van de respondenten zo betuttelend, dat mensen niet gepusht worden tot zelfontplooiing en dat hen alle eigen initiatief tot opleiding en arbeidsdeelname wordt ontnomen. Vrouwen noemen het ontbreken van een sociaal netwerk; in Somalië wordt een kind niet alleen opgevoed door de ouders, maar spelen familieleden een belangrijke rol.

Afnemende tolerantie van autochtone Nederlanders ten opzichte van andere culturen en religies is een regelmatig terugkerend motief om te verhuizen naar elders. Deze ervaren vrijheidsbeperking op gebied van religie, normen en waarden, en cultuuroverdracht wordt geregeld in één adem genoemd met de beperking op de ontplooiing van de eigen (islamitische) identiteit en het gevoel in Nederland niet geheel zichzelf te kunnen zijn buitenshuis.

Men heeft het idee dat buiten de privé-kring niet de mogelijkheid bestaat zich moslim te

voelen en zich volgens de islamitische normen en waarden te gedragen.
   
Nederland ervaart men als een land dat in theorie tolerantie hoog in het vaandel heeft, en dat op een groot aantal maatschappelijke vlakken vooruitstrevend is, maar niet wanneer het de allochtonenkwestie betreft.

Deze ervaren assimilatie is een regelmatig geuite gedachte van de respondenten. De praktisering van het islamitische geloof en de mogelijkheid de kinderen op te laten groeien binnen de normen en waarden van de eigen cultuur, ook buitenshuis, stuit regelmatig op zoveel weerstand, dat voor een aanzienlijke meerderheid de wetenschap dat in Engeland een grote islamitische gemeenschap die volgens tradities leeft, een van de belangrijkste motieven van verhuizen is.
 
In Groot-Brittannië lijkt van een opgelegd integratiebeleid geen sprake, of tenminste zo ervaart de doelgroep dat. Dat wil zeggen dat minder de nadruk wordt gelegd op een op assimilatie gericht integratie- en inburgeringbeleid, maar meer op eigen verantwoordelijkheid en ideeën, en op competentie in plaats van op tekortkomingen.

Het overnemen van taal, cultuur, normen en waarden, en omgangsvormen wordt niet, zoals in Nederland, als een voorgeschreven wet ervaren, en de mogelijkheid bestaat om naar etnische

herkomst samen te leven in een wijk waar men ondersteuning en betrokkenheid ervaart van een omvangrijk Somalisch netwerk.
 
Het Nederlandse gereguleerde verzorgingsstelsel blijkt in strijd met de volksaard van Somaliërs. In landen, als Australië, de Verenigde Staten, en Groot-Brittannië, waar een meer economisch liberale samenleving bestaat, voelt de van oudsher nomadische doelgroep zich klaarblijkelijk meer thuis.

Nederland, met haar tot in uitersten geregeld verzorgingsstelsel, blijkt niet bij uitstek geschikt voor alle migranten. Vanuit hun culturele achtergrond in combinatie met het hoge werkloosheidspercentage en financiële consequenties, lijken juist Somaliërs meer last van de verzorgende Nederlandse samenleving te hebben, in tegenstelling tot de Britse situatie waar de structurering van de economie minder gebonden is aan tal van regels en wetgeving, wat meer past bij de kenmerken – zoals eigen initiatiefname en sterk gericht op cultuurbehoud- van de groep Somaliërs.

Nedsom